12/2553

เพียงแค่ได้รู้ว่า หล่อนเป็นคนรักของศัตรู
นายหัวตะวันผู้อํามหิต จึงคิดลักพาตัวหล่อนมาเพื่อยํ่ายี...ประกาศศักดา
แต่เชลยสาวก็ไม่ใช่ง่ายๆ อย่างที่คิด
เธอทั้งสวย อ่อนหวาน แต่ก็พยศแรงและหัวดื้อใช่เล่น
ยิ่งเขากอด หล่อนก็ยิ่งกัด! ยิ่งเขาฟัด หล่อนก็ยิ่งฮึดสู้!
ไม่ได้การเสียแล้ว แม่กระต่ายป่าตัวน้อยนี่ช่างถูกใจเขาเสียเหลือเกิน
ในเมื่อพยศมาก เขาก็จะปราบพยศหล่อนให้ราบคาบในฐานะเชลยสวาท!
ไม่เคยมีใคร ที่ตกเป็นเมียและลิ้มรสรักของเขาแล้ว ไม่ติดใจ
และพอหล่อนติดใจ เมื่อนั้น หล่อนจะเป็นฝ่ายร้องขอและแพ้พ่าย!
แต่นายหัวตะวันจอมอหังกา คงไม่คิดแผนสํารองเอาไว้เลยว่า
คนที่สยบมหมอบราบคาบแก้วแทบเท้านั้น...กลับเป็นตัวเขาเอง

******************

“จะคิดหนีเหรอ ถ้าหนี ฉันจะเอาคลิปของเธอส่งให้ไอ้ฟานมันดู”
ใบหน้าคมเข้ม แต่ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองอย่างจับผิด
“แกถ่ายคลิปฉันไว้ด้วยเหรอ” ปานน้ำผึ้งหน้าซีด
“ใช่”
“แกเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่แฟนของเขา เรายังไม่ทันได้สนิทสนมกันด้วยซ้ำไป”
“ฉันไม่คิดเลยนะว่าผู้หญิงสวยๆ หน้าตาไร้เดียงสาอย่างเธอจะมารยาสาไถได้ขนาดนี้
 ฉันเห็นเธอกะหนุงกะหนิงกับมันอยู่ในครัว ถ้าไม่ใช่เมียของมัน แล้วเธอเป็นใครล่ะ”
พอได้ฟังคําตอบ นายหัวตะวันก็สะดุ้งเฮ์อกจนหน้าซีด
“ฉันแค่มาเป็น.....แม่ครัวให้เขาเท่านั้นนะ”
บ้าฉิบ! นี่เขาลักพาตัวแม่บ้านมาอย่างนั้นหรือ!!