10/2553

'ผู้หญิงน่าเบื่อน่ารำคาญ' ประโยคผลักไสเจ้าหญิงโฉมงามแห่งแคว้นโปษัณ
กลายเป็นสิ่งย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ 'เจ้าชายเขมินท์' ผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา
ให้ต้องรวดร้าวและร้อนรน หลังทราบว่า 'นาง' ที่ทรงเผลอไผลสลักรักไว้กลาง
หทัยแต่ต้องตัดใจ บัดนี้หาใช่คู่หมั้นพระเชษฐาอีกต่อไป ทว่า...เมื่อหัวใจหนึ่ง
จากลา หนีหน้าด้วยแรงเกลียดชังเพราะความเข้าใจผิด อีกหัวใจหนึ่งจึงต้องตาม
ไขว่คว้าเพื่อให้ได้นางกลับมาแนบชิดเชยชม

"ถ้าฝ่าบาทสัญญาว่าจะไม่ร้อง หม่อมฉันถึงยอมปล่อย"

เจ้าชายเขมินท์ทรงแกล้งรัดอ้อมพระพาหาแน่นขึ้น พลางรับสั่งสุรเสียงหวานข่มขู่
"ว่าอย่างไร หรือสมัครพระทัยจะประทับอยู่เช่นนี้"

เท่านั้น พระอาการดิ้นรนลดลงจนหยุดสนิท เจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์ทรงข่มพระทัย
พระพักตร์งามสะบัดหนีเฉียดปลายพระนาสิกโด่งเพียงนิด นั่นเพราะพระพักตร์
หล่อเหลาดุจเจ้าแห่งรัตติกาลจงใจก้มลงมาชิด เมื่อเจ้าชายผู้บุกรุกทรงยอมคลาย
พระกรอย่างสุดแสนเสียดาย กระแสรับสั่งแหวจึงดังขึ้นทันควัน

"ฝ่าบาทมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในห้องนอนหม่อมฉัน"
"สิทธิ์ของความห่วงใย ได้ยินว่าทรงประชวร หม่อมฉันก็แค่อยากเห็นด้วยตาว่าทรงทุเลาหรือยัง"

เจ้าหญิงชะงักพระองค์นิ่ง คำว่าห่วงใยจากเจ้าชายสั่นพระทัยแง่งอนได้พอสมควร
แต่ทำไมจะต้องแสดงให้รับรู้ พักตร์งดงามเชิดรับสั่ง

"พรุ่งนี้หม่อมฉันจะทูลฟ้องทูลหม่อมพ่อ คุกของโปษัณคงได้ถวายการต้อนรับฝ่าบาทอย่างดี"
"เอาเลย ทูลฟ้องให้พอพระทัย ให้รู้กันให้ทั่ว คิดกันให้เลยเถิดว่าหม่อมฉันเข้ามาห้องนอนฝ่าบาททำไมทั้งคืน"