02/2555

ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกอกตัญญู แต่ผู้หญิงแกร่งอย่าง “พนิดา” ไม่เคยเก็บคำครหา
นี้มาใส่ใจ เพราะตัวตนที่แท้จริงของเธอนั้นแสนดีราวกับนางฟ้า รอยยิ้มแสนหวาน
สะกดหัวใจชายหนุ่มให้หวั่นไหว แต่ไม่ใช่กับผู้ชายที่ชื่อ “วิษณ์” นักธุรกิจหนุ่มรูป
หล่อที่ปฏิญาณกับตนเองว่าจะไม่มีวันหลงเสน่ห์ผู้หญิงที่เลือกอนาคตของตัวเอง
มากกว่าพ่อบังเกิดเกล้าผู้ให้กำเนิดยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งสับสนกับภาพลักษณ์ของเธอ
ที่เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ เขาประทับใจในตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะหักห้ามใจ
ในขณะเดียวกันพนิดาได้ตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับชายหนุ่มผู้นี้ เพราะเขาคือ
คนรักที่ทำให้ครอบครัวของเธอต้องแตกแยก
 
คนหนึ่งเพิ่งรู้ว่ารัก แต่อีกคนหนีใจตัวเอง
บทสรุปบนทางรักนี้จะจบลงเช่นไร ในเมื่อหัวใจของเขา
ถูกมนต์รักจากนางฟ้าอย่างเธอครอบครองแล้วทั้งใจ 
                

"ใครกันคนรักคุณ ปล่อยนะ" เสียงเถียงอู้อี้ เมื่อรู้สึกตัวว่าโดนกอดเข้าเต็มตัว
หญิงสาวจึงใช้มือยันอกของเขาไว้ห่างๆ พยายามเบี่ยงตัวออกแต่ไม่เป็นผล
"ไม่ปล่อยจนกว่าจะพูดกันให้รู้เรื่อง คุณไงครับ..คนรักของผม เข้าใจหรือยัง"
หญิงสาวหน้างอเมื่อพยายามผละตัวออกเท่าไรก็ไม่สำเร็จ จนอ่อนใจอ่อนแรง
ต่อว่าเขาอย่างงอนๆ
"ไม่เข้าใจทั้งนั้น...พูดเองเออเองเสร็จ ใครเขาไปตกลงอะไรด้วย เที่ยวประกาศ
ไปทั่วอย่างนั้น ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"
เขาหัวเราะหึๆ เห็นใบหน้าสวยหวานลอยเด่นอยู่ใกล้ๆ นี่เอง
นัยตาแดงระเรื่อจากการร้องไห้ แม้รอยคราบน้ำตาก็ยังค้างอยู่กับแก้มนวลปลั่งน่าสัมผัส
"ไม่ต้องไปไว้ที่ไหนหรอกน่า..ไว้กับคอสวยๆ ของคุณนี่แหละ เอ..หรือจะไว้กับ
อกผมก็ได้นะ ยินดีเสมอ"