10/2553

“ฉันอยากเคลียร์หนี้สินให้เสร็จค่ะ สัญญาว่าจะเอาเงินมาใช้คุณให้ได้”

ไวทินก้มมองตา นี่เธอยังกังวลใจเรื่องเงินอีกหรือ
เขาคิดว่าเธอจะยินดีกับการมีเงินใช้งานคล่องมือ
ซึ่งแน่นอนว่าเขาเต็มใจให้ไม่อั้น
แต่เธอกลับอยากทำงานหาเงินมาใช้หนี้ที่เขาจ่ายทดแทนให้ไปก่อน

เพราะอะไร?
ทั้งที่แต่งงานเป็นภรรยาของเขาแล้ว...เขาไม่เข้าใจเลย
“ผมไม่เคยอยากได้เงินคืน บริษัทของคุณก็เหมือนของผม เงินผมก็เหมือนเงินคุณ”
“จะเหมือนกันได้ยังไง” อคิราห์เสียงสั่น เถียงกลับอย่างอดสูใจ
“ก็เพราะเงินไม่ใช่เหรอ ฉันถึงต้องเป็นอย่างนี้”

สองมือเขาดันเธอออกห่างเพื่อมองให้ชัดๆว่าเธอไม่เคยเปลี่ยนใจ
เขาหลงเข้าใจไปเองเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ออกฤทธิ์เหมือนแต่ก่อนแต่งงานกัน

“คุณยังไม่เชื่อใจผมอีกหรือว่าผมไปเพราะรักคุณมากแค่ไหน”
“งั้นฉันขอถามหน่อย ฉันไปอยู่อังกฤษสามปีเต็ม
คุณเจอฉันตอนไหน รักฉันตอนไหน ตอบมาสิคะ”
ไวทินกระชับคางมนไว้ในมือ ดันให้ใบหน้างามแหงนขึ้น
“อยากรู้จริงๆหรือ”
อคิราห์ประสานสายตากลับ “ใช่!”

แทนคำตอบ เขาก้มลงจูบอย่างหนักหน่วง
ไม่เหมือนครั้งแรกนั้นที่เพียงแค่ริมฝีปากสัมผัสต่อกัน
คราวนี้เขาบีบแก้มให้เธอเผยอปาก
รุกล้ำประชิดอย่างที่เข่าของอคิราห์อ่อนยวบทรงกายไม่อยู่ แทบจะล้มลง

ไวทินสอดแขนกอดเอวบางแน่นหนา ราวกับโซ่ตรวนพันธนาการ
ลิ้นสอดกระหวัดรัดรึงเกี่ยวพันจนหัวใจของหญิงสาวเต้นถี่รัว
ต่อมาเขายอมถอนริมฝีปากออกให้เธอได้หายใจ
สองมือน้อยทุบอกกว้างให้ปล่อย