02/2555

ทศวรรษ ผู้ชายขี้อายมั่นคงในความรัก ความจำพรากจากรักวัยแรกรุ่น
เขากลับมาพบเธอรักในอดีตด้วยนามผู้ชายชื่อโยชิดะ แม้ภาพลักษณ์
จะเปลี่ยนไป ทว่าหัวใจกลับรักเธอไม่คลาย

"เธอคงลืมทศวรรษไปแล้วสินะ"
"พี่ทศ คุณคือพี่ทศงั้นหรือ" แข้งขาอ่อนอยู่แล้วยิ่งออนจนแทบยืนไม่อยู่
ได้แต่ทรุดกายทิ้งตัวนั่งกับโซฟาตัวใหญ่
"ไงละ ถึงกับเข่าอ่อนเลยหรอ ผู้ชายที่ปล่อยให้รอเก้อหลายชั่วโมง
เมื่อสิบปีก่อนคือฉันนี่ไง"
"พี่ทศ ฟังหทัยนะคะ"
"อย่าเรียกพี่ทศ นายนั่นมันตายไปแล้ว เธอจะไม่มีวันได้ก้าวออกไปจากบ้านนี้
เธอต้องอยู่ที่นี่กับคนอย่างโยชิดะ"
"พูดบ้า..อ่ะ..นั่นจะทำอะไร!" ขวัญหทัยตกใจหน้าตาตื่น แก้มเนียนซีดกับบางสิ่ง
ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
"จองจำให้เธออยู่กับฉันตลอดไปไง!" เขาบอกหญิงสาวด้วยใบหน้าเหี้ยม นิ่งเฉย
สิ่งสำคัญกุญแจมือถูกสับลงกับข้อมือเล็กติดไว้กับหัวเตียงทั้งสองข้าง
ชายหนุ่มยิ้มเหี้ยมใส่หน้าสวยที่กำลังตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก
หัวใจดวงน้อยแทบจะหลุดออกจากร่าง