“ข้าจะกลับมา ข้าสัญญา...”

เสียงของเนียร์แผ่วเบาเหลือเกิน หากคำพูดนั้นกลับตราตรึงอยู่ในหัวใจของอความารีนอย่างน่าประหลาด ชั่ววินาทีนั้นเหมือนมีสายลมพัดเข้ามาวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไป...โดยทิ้งร่อง รอยความทรงจำบางอย่างเอาไว้

เหตุการณ์จบสิ้นลง ในขณะที่ไชน์ร่ำไห้เหมือนจะขาดใจ เขาคือชายผู้สูญเสียหัวใจไปทั้งดวง...
อความารีนยื่นมือออกไป ปรารถนาที่จะปลอบโยนเขา แต่ในขณะนี้เธอไม่สามารถสัมผัสเขาได้ แม้คำพูดปลอบใจ เพียงหนึ่งคำก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ย ในที่สุดเธอก็ถูกดึงกลับไป ห่างออกไปจากเหตุการณ์คุ้นเคยนี้

คำพูดนั้น...คำสัญญาที่บอกว่าจะกลับมา...มันช่างผูกพันเธอเหลือเกิน มันเป็นพันธนาการที่เธอต้องกลับมาแก้ไข ราวกับเป็นเธอเองที่เอ่ยมันออกมา...