5/2553

“เฉลิมพระนาม..ภัทรเทพนเรนทร พระราชนัดดาพระองค์นี้ แผ่นดินวสันตคีรีดูจะเล็กเกินไปสำหรับพระองค์”

คำทำนายเมื่อแรกประสูติ นี้..คือความลับส่วนพระองค์

วัยเยาว์อันแสนสุขของ เจ้าชายน้อย..คือชีวิตสามัญในนามของ ‘พายุ’ ผู้มีชีวิตอิสระนอกพระราชวัง การได้โลดแล่นไปบนหลัง

อาชา การคบหาเพื่อนใหม่ต่างวัย แม้พระอารมณ์จะผันแปร เอาแต่ใจตนเองอย่างเหลือล้น แต่ทรงพระสติปัญญา..มากมาย

ด้วยน้ำพระทัย

เจ้าชายหนุ่มน้อยผู้ เติบกล้า..ด้วยพระราชอำนาจในพระหัตถ์

ภัทรเทพนเรนทร...จะครอง สามนครใหญ่

ตำแหน่ง..รัช ทายาทแห่งวสันตคีรี  คือสิทธิอันชอบธรรม

อำนาจ ในคิมหันตราและมาตาบุรี..กำลังเปลี่ยนแปลง
ราชบัลลังก์คิมหันตรา..เตรียมสถาปนา..พระรัชทายาท

เจ้าฟ้าหญิงหรือเจ้าฟ้าชายคือผู้ที่เหมาะสม

ภูผา..ราชองครักษ์หนุ่มจะ ‘คู่ควร’ กับตำแหน่ง ‘พระชามาดา’ หรือไม่

หัวใจ ที่เที่ยงธรรม..และน้ำพระทัยเอื้ออารีของภัทรเทพนเรนทร  จะทำให้สองนครเปลี่ยนแปรไป  ความบาดหมางในอดีตจักคลี่

คลายไปด้วยพระสติปัญญา

และ ความเจ็บแค้นในอดีตจะต้องได้รับการชดใช้

หาก ในพระทัยแท้ของ ‘ภัทรเทพนเรนทร’ มีเงาของสตรีนางใดซ่อนอยู่

‘บัลลังก์ทอง’ อยู่ใกล้พระหัตถ์

พระทัยรักล้ำค่า  ดั่ง ‘ดาริกา’ บนฟากฟ้านั่น

ดาว น้อยคล้อยเคลื่อน...ไกลเกินไขว่คว้าฤาไร้สิทธิ์จะชื่นชม

“ข้า รักเจ้า..ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร มาจากไหน..แม้ดาวจะพราวฟ้านับแสนล้านดวง ที่ข้าต้องการคือดาริกาเท่านั้น”

“แต่ ข้าเกลียดท่าน”

“ความ เกลียดชัง..เปลี่ยนหัวใจข้าไม่ได้ กระทั่งความตายก็ไม่สามารถทำให้ใจของข้าเปลี่ยนแปลงไป”