10/2554

“ไงคะ? ที่รัก...ไม่หลบหน้ากันแล้วหรือ?” ธงฉานเริ่มทักก่อนด้วยคำหวาน
แต่น้ำเสียงกวนอารมณ์เต็มที่พาฝันก็ทำใจดีสู้เสือ
“ฉันมีธุระต้องคุยกับคุณค่ะ” พาฝันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบห่างเหินเป็นงานเป็นการ
จนธงฉานไม่พอใจกับประโยคบอกเล่าของเธอ คำว่า ‘ฝัน’ ในประโยคหายไปไหน
เขาจำได้ว่าเธอเริ่มใช้คำวัน ‘ฉัน’ ตั้งแต่อยู่ที่หัวหิน “เรื่องบริษัทของคุณภูวภัทรค่ะ คุณช่วย...”

“นึกว่าเรื่องอะไร จะมาขอร้องให้ผมไม่เอาเรื่องรึไง เขาเป็นพี่ชายคุณนี่
ได้ยินว่าบูชากันนักหนา” ธงฉานพูดแทรกขึ้นมาก่อนอย่างรู้ทัน
พาฝันพยักหน้ายอมรับ

“ค่ะ ถ้าคุณพอจะมีน้ำใจอยู่บ้าง คุณก็น่าจะผ่อนผันเรื่องเวลาสักหน่อยหรือ
ไม่ก็ยอมให้คืนเงินก้อนแรก ยกเลิกเรื่องค่าปรับ”

“น้ำใจ?” ธงฉานหัวเราะกับคำ ๆ นี้ “ผมไม่มีให้ใครหรอกนะ”

“แต่นี่มันเท่ากับตัดทางทำมาหากินกันเลยนะคะ เงินเยอะขนาดนั้นจะหา
ได้ที่ไหนภายในหนึ่งอาทิตย์”

“นั่นแหละที่ผมต้องการ ความล่มจมของพี่ชายคุณ…มันเป็นความสุขของผม”
ธงฉานพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เหมือนเขามีความสุขนักหนา นั้นทำพาฝันเสียความรู้สึก

“ฉันลืมไป...ว่าคุณมันป่าเถื่อน ไม่มีหัวใจ แล้วจะมีน้ำใจให้ใครได้ยังไงกัน”