ปลาย ฟ้าตรงโน้น สายรุ้งสองสายทอดโค้งเป็นสะพานพาดไปบนผืนนภา เสียงสกุณาเจื้อยแจ้วสยายปีกบินไปเป็นฝูง เครื่องบินลำหนึ่งเห็นลิบไกลๆ บินผ่านสายรุ้งเลื่อมลายนั้น

“อยากรู้จัง ว่าคนในเครื่องบินลำนั้น จะมีนิยายรักเหมือนเราไหม?” ปาณัสม์ถามเสียงอ่อนโยน ชมพูยังอยู่ในอ้อมกอดเขา ความรู้สึกเช่นนี้ช่างเป็นสุขเหลือเกิน

“แต่ละคนมีนิยายความรักของตัวเองกันทั้งนั้น ไม่แน่นะ คนที่อยู่ในเครื่องบินลำนั้น อาจจะเป็นนิยายรักเรื่องใหม่ของฉันก็ได้”

แดดเริ่มทอประกายฉายรัศมีแรงกล้าขึ้นทุกที สายรุ้งเริ่มเลือนรางจางหาย หากความอบอุ่นในหัวใจประทับไว้มิรู้ลืม