ในขณะที่รัฐยุค 2-5-3-6 กำลังปฏิบัติการต่อหน่วยงานของ “หญิงขายบริการ” อย่างเอาเป็นเอาตาย ด้วยลีลาละม้ายทีเล่นทีจริงนั่นก็คือเป็นลีลาแห่งเวลาที่ล่วงหน้าบทประพันธ์ “รอยมลทิน” ของ ทมยันตี ที่สะท้อน “เมล็ดชีวิตตรงนั้น” แหละทำหน้าที่แห่งศิลปะวรรณกรรมชีวิต ปลอบประโลมหัวใจเธอ…ผู้มีรอยมลทิน  และปลุกดอกไม้ในหัวใจของผู้อ่าน…ให้อ่านหัวใจของเพื่อนร่วมโลก ร่วมชาติ ร่วมสังคม ด้วยไมตรีจิต ด้วยความรู้สึกแท้ๆ ที่เข้าใจ…โชค ชะตากรรม นั้นวางน้ำหนักไว้กับมนุษย์ทุกผู้ไม่เท่ากัน โชค… หฤโหดอยุติธรรมหนัก ยุติธรรมนำเสริมบ่วางพัก อยุติธรรมนำชักพาหมองมัว ชะตา… คอยแต่ชักนำข้าฯ พาทำชั่ว ชะตาพาข้าฯ สู่ปลักมัวเมา ชะตาพาข้าฯ ชั่วอยู่เป็นนิตย์ กรรม… คอยเสริมซ้ำยามข้าฯ พลาดพลั้งผิด กรรมที่ข้าฯ ทำไปไม่ยั้งคิด กรรมประชิดตามทันช้ำใจนัก หากถอดหัวใจอ่านงานชิ้นนี้ ก็เหมือนอ่านชีวิตของหญิงนักสู้คนหนึ่ง จิตใจของเธอนั้นงามพร้อม แม้จะตรงข้ามกับชะตาที่ดูจะหม่นหมอง…ครองแต่ความช้ำและความระทมใจ นั่นแหละ…แม้นว่าโชค ชะตา กรรม จะตามซ้ำซัดเฉกเช่นใด ความพยายามที่ดี จิตใจที่ดี ความมุ่งมั่นอันไม่เคยลดละ หัวใจที่ทอดวางรอคอยจังหวะชีวิตอย่างไม่ย่อท้อ…เมื่อความพยายามและ ทุกอย่างแห่งความเพียร ได้ห้อมล้อมได้ทุกด้าน…วิถีที่ดีขึ้นบ้าง เป็นสุขกับการดำรงของชีวิตที่เหลืออยู่ ย่อมปรากฏเป็นรูปร่าง....

ลืมเสียเถิด ความหลัง ฝังดวงจิต
ลืมเสียเถิด มิ่งมิตร ขนิษฐา
ลืมเสียเถิด ความเศร้า ร้าวอุรา
ลืมเสียเถิด แก้วตา อย่าอาวรณ์

^_____________________^

มิ่งมิตร
พี่จ่อจิต จ่อใจ ด้วยใหลหลง
พี่ยังมั่น ใจสมัคร รักอนงค์
พี่พะวง นุชนาฏ ไม่คลาดคลา
จอมขวัญ
ทุกคืนวัน พี่หลง จำนงหา
ทุกเช้าสาย บ่ายค่ำ ร่ำเวลา
ทุกคืนครา จ่อจิต เป็นนิตย์เอย

^_____________________^

แม้ในขณะที่ความรัก สวมมงกฎให้เธอ
มันก็จะตรึงกางเขนเธอ
และขณะที่มันให้ความเติบโตแก่เธอนั้น
มันก็จะตักรอนเธอด้วย

^_____________________^

ลาแล้ว จามจุรีที่เตือนใจ
เสียดายที่จากไป เคยอยู่ใกล้ทุกสมัยมั่น
เจ้าเอยเคยคิด ติดพัน ต้องมาโศกศัลย์ เศร้าใจ
นับแต่วันนี้ต่อไปจะลับลา จะห่างไกล
เหมือนดังขาดใจ
คร่ำครวญ หวนไห้ ไม่คืนมา

^____________________^