หากเปรียบกษัตริย์ ‘ซ่าอู่กัง’ เป็นดังพญาเหยี่ยวเหนือทุ่งหญ้าแห่งแคว้นซีชาง
เช่นนั้นมเหสีของเขา...‘เหอเจิน’ ก็เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่มีคุณสมบัติจะโบยบินเคียงข้าง!
ทว่านางหาได้ต้องการเกียรติยศสูงส่งเช่นนั้นไม่
เมื่อเขา...มิใช่บุรุษที่จะถูกหญิงคนใดคนหนึ่งครอบครองได้
นางจึงขอจากไป เพื่อให้หลุดพ้นจากบ่วงพันธนาการที่รัดรึงหัวใจตลอดเจ็ดปี

กระทั่งสูญเสียไปแล้วค่อยมาตระหนักได้ว่าเคยครอบครองสิ่งล้ำค่าไว้
เมื่อไม่มีนาง ลมหายใจที่เข้าออกก็เสมือนไร้ตัวตน
กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่กลับกลายเป็นลูกไก่ในกำมือของหญิงตัวเล็กๆ เพียงหนึ่งคน
ฤานี่คือบทลงโทษจากสวรรค์ เพื่อสั่งสอนให้เขาได้รู้ซึ้งกับคำว่ารักสักที!