07/2554

"ข้าอยากได้เจ้า"
เพียงประโยคเดียวเท่านั้น ชีวิตของโมญาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
เพราะนางบังอาจรู้แผนการชั่วร้ายของเขา
เขาจึงลักพาตัวนางไป กักขังนางไว้กลางหุบเขาสูงทะมึน
แต่ที่ร้ายกว่านั้น
แทนที่จะฆ่านางให้ตายอย่างที่นางนึกกลัว
เขากลับจะเอานางมาทำเมีย!
แถมยังพันธนาการนางเอาไว้ด้วย ‘สร้อยข้อเท้า’
สร้อยข้อเท้าที่มหาโจรสวมให้นาง
คือ สัญลักษณ์ที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของและความซื่อตรง
หากชายใดสวมสร้อยข้อเท้าให้แก่ผู้หญิงของเขา
เขาจะต้องซื่อสัตย์ต่อนางจนวันตาย!
แถมมหาโจรคนนี้ก็ไม่ใช่ธรรมดาๆ
หากแต่มีความลับเรื่องภารกิจบางอย่างปกปิดนางเอาไว้
และภารกิจนี้ก็เกี่ยวข้องกับองค์พระมหากษัตริย์!
แล้วโมญาจะทำอย่างไรเมื่อชีวิตนี้ต้องกลายเป็นเมียโจร
ชายผู้ซึ่ง... ทั้งป่าเถื่อนและมีความลับดำมืดปิดบังซ่อนอยู่!

*****

"เจ้าคงหนาวแย่สินะ"
เสียงกระซิบของปันต์แทรกซอนเข้ามาในโสตประสาท
มือข้างที่ว่างกำลังปลดเปลื้องเสื้อคลุมออกจากกายนาง
“แล้วเจ้าจะถอดเสื้อข้าทำไม”
“ข้ามีวิธีที่จะทำให้เจ้าอุ่นกว่านี้” เขาตอบเสียงแผ่ว “ให้ข้าถอดเสื้อคลุมไร้ประโยชน์นี่จะดีกว่า”
ประโยคของเขานุ่มนวล เต็มไปด้วยการหว่านล้อมล่อหลอก
แต่นางไม่ยอมตกเป็นเหยื่อง่ายดายนักหรอก
“ข้าไม่ต้องการ” นางสวนทันควัน
“จริงหรือ” เสียงหัวเราะของปันต์เหมือนเสียงคำรามของสัตว์ป่า
เขากล้าดีอย่างไรมาหัวเราะเยาะ โมญาฉุนเฉียว...
พอเขากระชับร่างของนางเข้าหาตัว หญิงสาวก็กำหมัดแล้วทุบตีร่างกายแข็งแรงของเขาพัลวัน
เขาหัวเราะดังขึ้น ไม่พยายามปัดป้องกำปั้นน้อยๆของนางเสียด้วยซ้ำ
“มดกัดเจ็บกว่านี้หรือไม่”
ร่างสูงกำยำกระชับตัวโมญาแน่นเข้าแล้วผุดลุกขึ้น
นางทุบเขาจนตนเองเริ่มเจ็บมือ เหตุใดเนื้อคนถึงได้แข็งแกร่งปานนั้น
ร่างเล็กกระสับกระส่าย ปากร้องโวยวาย
“ปล่อยนะ ปล่อยข้า!”