07/2554

“แล้วไง เธอรู้จักฉันดีพอหรือยังล่ะ หรือว่าถูกใจแล้วกับผัวคนนี้
อยากจะได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่นไม่ใช่เหรอ เอาสิอยากทำอะไรฉันก็เชิญ
ฉันจะเป็นพ่อพันธุ์ลูกของเธอให้ แต่อย่าหวังว่าฉันจะมีใจให้คนหลอกลวงอย่างเธอ”

 “อย่าพูดกับหงส์แบบนี้นะ พี่สิงห์เป็นลูกหนี้ ลืมไปแล้วรึไง”

ความโกรธที่ถูกเขาดูหมิ่นศักดิ์ศรี ทำให้หงส์นรีลืมตัวตวาดแว้ดออกไป
และนั่นก็เหมือนราดน้ำมันเข้าไปในกองไฟที่คุกรุ่นให้ลุกโชติช่วงจนยากจะดับได้

“ไม่ลืม และฉันไม่มีวันลืมหน้าที่ของฉันด้วย หน้าที่ทำลูกให้เธอภายในหนึ่งปี
ฉันจะต้องทำให้ได้ เราจะได้หย่ากัน เพราะฉันทนอยู่กับคนหลอกลวงอย่างเธอไม่ได้หรอก”

ร่างบางถูกกระชากเข้าหา มือหนาจับบ่าเธอเขย่าจนหงส์นรีหัวสั่นหัวคลอนไปหมด

“ฉันจะเป็นพ่อพันธุ์ให้ลูกของเธอ อย่าอ้อนวอนทีหลังแล้วกัน ว่าฉันกระทำรุนแรงเกินไป
เพราะฉันรู้ดีว่าเธอชอบความรุนแรงขนาดไหน”

ร่างในชุดเจ้าสาวถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้าง ร่างใหญ่ตามดึงรั้งชุดเจ้าสาวแสนสวยออกรุนแรง
เรียกเสียงประท้วงจากหงส์นรีเพราะเนื้อผ้าบาดผิวกายของเธอจนแดงช้ำไปหมด

“พี่สิงห์ หงส์ไม่ชอบแบบนี้”

“เหรอ...อย่าปฏิเสธให้ยากเลย เธอหลอกฉันได้เหมือนฉันเป็นควายโง่ตัวเดียวที่ยืน
ให้เธอหลอก แต่มันจะเป็นการโง่ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของฉัน ไม่ว่าเธอจะพูด
ยังไงฉันจะไม่หลงเชื่อคำหลอกลวงของเธออีกแล้ว”

ชุดเจ้าสาวถูกกระตุกออกจนพ้นร่าง กลิ่นดอกซากุระที่ฝังลึกเข้าไปในหัวใจของสิงหนาท
ยังคงหอมกรุ่นดังเดิม ผิวของเธอก็ยังคงเนียนเรียบลื่นราวกับผ้าแพรเนื้อดี
อารมณ์ของสิงหนาทกำลังจะแปรเปลี่ยน เมื่อได้ยลโฉมและกลิ่นหอมรวยรินที่ส่งมาจากนางหงส์
ซอกคอหอมกรุ่นถูกปากและจมูกซุกไซ้ สูดกลิ่นความหอมจากกายนุ่มเข้าปอด ทั้งหอม
ทั้งหวานทุกอย่างยังคงเป็นเช่นเดิม