02/2555

พิชยุทธ..ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บมาก เพราะฉะนั้นชาตินี้จะไม่จขอรักใครอีกแล้ว
โดยเฉพาะเด็กใจแตกที่แกล้งทำเป็นใสซื่อ ทำไมคนอย่างเขาจะแยกไม่ออก
ระหว่างเสแสร้งกับไร้เดียงสาจริงๆ ในเมื่องครั้งนึง เขาเคยรักผู้หญิงแบบนี้มา
ก่อน

นันทิตา..อนาคตของเธออาจต้องดับวูบไปแล้วในวั้นนั้นหากไม่ได้เขา เขาจึง
เป็นทั้งผู้มีพระคุณและคนที่เธอรักหมดใจ แต่สำหรับเขา เธอคงเป็นแค่ผู้หญิง
ไร้ค่าที่เอาไว้ใช้ระบายอารมณ์เท่านั้น บางครั้งเขาแสนดีและอบอุ่นจนเธอ
หวั่นไหว แต่บางทีเขาก็ร้ายจนเธอต้องมีน้ำตา

"หึๆ นึกว่าอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้เองหรอ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้รักฉัน ..
ก็ดี เธอไม่ได้รักฉัน ฉันก็ไม่ได้รักเธอ ไม่มีความรักมีแต่ความไคร่ล้วนๆ"
มือหนากระชากสาบเสื้อชุดนอนของเธอออกจากกัน จนะกระดุมหลุด
กระเด็นไปหลายเม็ด กดปลายจมูกและริมฝีปากไปบนผิวเนื้อขาวนวลเนียน
ที่ปรากฏตรงหน้าสูดดมกลิ่นหอมและลองลิ้มชิมรสความหวานของผิวกาย
สาวที่เนียนนุ่มน่าหลงไหล นันทิตานอนนิ่ง น้ำตาไหลเป็นสาย เรือนกาย
สั่นสะท้าน แม้เขาคือคนที่เธอรักแต่มันเจ็บปวดเหลือเกินที่เขาไม่ได้ทำ
แบบนี้กับเธอด้วยความรักหรือคิดจะทะนุถนอมเธอเลยแม้แต่น้อย....