07/2554

เหนื่อยล้าเหลือเกิน และเจ็บปวดที่สุดกับการรักคนที่ไม่มีวันรักเราตอบ แต่เพราะเขาคือทุกสิ่ง
ทุกอย่างของชีวิต เป็นเหมือนลมหายใจ เธอจึงหักใจหนีไปให้ไกลจากเขาไม่ลง

จนเมื่อสายลมแห่งโชคชะตาพัดพาใครคนหนึ่งผ่านมา ราวกับเป็นสัญญาณให้เธอเริ่มเปิดใจ
มีรักครั้งใหม่เสียที

เพราะ ‘น้องเพา’ มีเพียง ‘พี่เดรีย’ มาโดยตลอด เธอจึงวางใจ... หรืออาจจะลองใจ... ขอร้องเขา
ช่วยเปลี่ยนเธอจากเด็กสาวสวมแว่นกรอบโตเป็นหญิงสาวซึ่งคู่ควรกับการเป็นฝ่าย ‘ถูกรัก’ บ้าง
อย่างที่ไม่เคย

ทั้งๆ ที่กำลังจะตัดใจได้ หากความอ่อนโยน ห่วงใย และการกระทำของเขาซึ่งแฝงความนัยว่า
ไม่ยินดีจะปล่อยเธอไปก็ยิ่งทำเธอเจ็บ... อย่างที่ไม่คิดว่ายังจะเจ็บไปกว่านี้ได้อีก ทำไมกัน
ในเมื่อเธอไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถรักได้ แล้วเขายังจะทรมานเธอต่อไปแบบนี้เพื่ออะไร...