6/2553

ลานจอดรถบนชั้นที่ 7 ของโรงแรมใหญ่ใจกลางกรุง พื้นที่แทบทุกช่องล้วนถูกจับจองด้วยรถหลากยี่ห้อจนแทบไม่มีที่ว่าง หญิงสาวร่างอวบคนหนึ่งเดินตรงมาที่ลิฟต์ สีหน้านั้นดูเป็นกังวลอย่างมาก เจ้าหล่อนรีบร้อนจนต้องรัวกดปุ่มเรียกลิฟต์อยู่หลายครั้ง ยืนรอด้วยความกระวนกระวายใจ กระทั่งในที่สุดการรอคอยจึงสิ้นสุดลง

สัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมๆ กับประตูบานทึบที่แยกออกจากกัน ร่างอวบที่ยืนรอการมาของมันจึงรีบสาวเท้าเข้าไปภายในนั้นทันที ทว่าหญิงสาวรีบเสียจนก้าวพลาด รองเท้าคู่เก่งแผลงฤทธิ์จนล้มคะมำลงไปคุกเข่ากับพื้นแข็งๆ แต่กระนั้นหูก็ยังรับรู้ถึงเสียงทุ้มๆ ของพนักงานภายในลิฟต์ว่า

“ชั้นไหนครับ”

“สะ...สิบเอ็ด...ชั้นสิบเอ็ดค่ะ” ตอบโดยไม่มองหน้าคนถาม เพราะทั้งอายทั้งเจ็บเกินกว่าจะกล้าสบตาใคร ครั้นเงยหน้าขึ้นจากพื้น สายตาก็ปะทะกับอะไรบางอย่างเข้าพอดี ในขณะที่ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวเพื่อนำพาผู้โดยสารไปสู่จุดหมาย

“จะจ้องของผมอีกนานไหม...ป้า” เสียงห้าวๆ ที่ดังขึ้นเรียกสติของหญิงสาวให้กลับมา ตอบข้อสงสัยตลอดหลายวินาทีได้แล้วว่า สิ่งที่จ้องอยู่นั้นหาใช่ผนังลิฟต์ลายแปลกตาตามที่เข้าใจไม่ หากแต่เป็นร่างกายส่วนล่างของผู้ชาย พร้อมกันนั้นสัญญาณเตือนของลิฟต์จึงดังขึ้นเพราะมาถึงชั้นที่หมายแล้ว ประตูบานทึบเปิดออกจากกัน มีเสียงอุทานอย่างตกอกตกใจของสตรีสูงวัยนางหนึ่งดังขึ้นว่า

“ต๊าย...บัดสีบัดเถลิง หนุ่มสาวสมัยนี้เปิดเผยกันจนไม่ดูสถานที่”
วินาทีนั้นเอง ปุณฑริกจึงรู้ตัวว่า ภาพอันน่าอับอายได้ปรากฏต่อสายตาใครต่อใครอีกหลายคนไปเสียแล้ว หนำซ้ำหนึ่งในนั้นก็มีบุรุษสวมสูทสีเข้มที่เพิ่งจะกระชากหัวใจ และทำให้สติของหล่อนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมาตลอดหลายวินาทีรวมอยู่ด้วย

โอ...ก่อนออกจากบ้านจิ้งจกร้องทักแล้วไม่ได้ยินกระมัง เรื่องแย่ๆ จึงเกิดขึ้นติดกันภายในวันเดียว จบกัน...ชีวิตและภาพพจน์ที่รักษามาตลอดยี่สิบเจ็ดปี มีอันมามลายกลายเป็นตัวประหลาดต่อหน้าชาวประชาเพียงเพราะความซุ่มซ่ามแท้ๆ แล้วแบบนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน รักแรกพบคงกลายเป็นรักคุดอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะพ่อเทพบุตรสุดหล่อ ดันมาเห็นวีรกรรมน่าอายที่ไม่ตั้งใจก่อเข้าพอดี...เขาคงจะประทับใจไม่รู้ลืม อย่างแน่นอน

โธ่...พระเจ้าช่วย กล้วยทอด...