ทุกภาพเหล่านั้น ยิ่งเพ่งมองก็ราวกับว่าจะมีชีวิตเคลื่อนไหวได้ ล้วนเป็นภาพที่รพินทร์เหมือนจะเคยผ่านพบมาแล้วในอดีตปางบรรพ์

บางขณะเป็นเสียงเพลงพิณอันไพเราะจับจิต บางขณะเป็นเสียงโห่ร้อง สรรพอาวุธประกระทบกัน เสียงร้องโอดโอยของผู้ต้องคม

อาวุธ เสียงพระเพลิงที่โหมฮือลุกไหม้เผาผลาญ ฝีเท้าม้ายตะลุย โกญจนาทกึกก้องของคชสารศึก เสียงดอกธนูหวีดแหวกอากาศ

เสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ของสตรี เสียงบงการโหดเหี้ยมให้ฆ่าฟัน...ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! สรรพสําเนียงเหล่านี้โกลาหลอลหม่านไปหมด