โซ่ตรวนเกียรติยศของหญิงสาวที่เพียบพร้อม ไปด้วยคุณสมบัติ รูปสมบัติ อย่างเธอ ถูกผูกมัดไว้กับผู้ชายที่ไร้หัวใจอย่าง “คงไคย”  ทันทีที่ระฆังวิวาห์เริ่มต้น สายใยรักกลับมีแค่เพียงกระดาษใบเดียวที่ยึดเหนี่ยวชีวิตของคนสองคนด้วยคำว่า สามี –ภรรยา....แล้วความสุขล่ะ!!!? จะหาได้จากที่ไหน...ในเมื่อหล่อนครอบครองได้เพียงตัว แต่ไม่ได้หัวใจ หรือชีวิตนี้...เธอจะมีค่าสําหรับเขา เป็นได้แค่ “เมียแต่ง” เท่านั้น!!

-------------

คงไคยเหมือนเด็กขี้อิจฉา ทนเห็นความสำคัญของคนอื่นไม่ได้แม้ก้บผู้ที่เขาไม่คุ้นเคยด้วยมาก่อน  เมื่อ หล่อนนิ่ง เขาจึงผงกศีรษะมองภาพสะท้อนของกระจกเงาบานใหญ่นั้น
“ผมถามว่า ผู้ชายที่ชื่อภุชงค์นี่ เป็นคนคนเดียวกับที่ผมเห็นเขาในคืนแต่งงานหรือเปล่า...”
“ค่ะ...” หญิงสาวตอบหนักแน่น “ใช่...”
“เขาเป็นคนคมสันดีนะ เป็นใคร...”
“เพื่อน เก่าของฉันค่ะ...เขาเป็นปลัดอำเภอ...”
“ปีหน้าและปีโน้น ก็เลื่อนชั้นเป็นนายอำเภอ ปลัดจังหวัดหรือท่านเจ้าเมือง เป็นอนาคตที่ก้าวหน้าดีนี่...” และจู่ ๆ เขาก็ตั้งคำถามขึ้นกระชั้น “ทำไมคุณไม่แต่งงานกับเขาล่ะ ท่าทางเขามีเสน่ห์จะตายไป...”
อรุณประไพลุก ขึ้นยืน หล่อนตอบเขาชัดเจน...
“เพราะเขาไม่เคยขอ...”
“หมายความว่าถ้า เขาขอ คุณก็คงจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม...”
“ค่ะ...การปฏิเสธคำขอแต่งงานของเขา เป็นความโง่”
“ยังงั้นหรือ...   ” ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่ง
“แล้วทำไม คุณยอมแต่งงานกับผม ทั้งที่คุณไม่เคยเห็นหน้าผมมาก่อน คุณไม่กลัวหรือว่า...คุณจะต้องมาอยู่ร่วมกับผู้ชายพิการทุพลภาพทางเพศ...”
“เพราะ การแต่งงานกับคุณจะทำให้ฉันฉลาดขึ้น...หลังจากโง่มาแล้ว”
หล่อนหันกลับ มาเผชิญหน้าชายหนุ่ม  เขาได้แต่กัดกรามแน่น ก่อนที่จะ...

สํานักพิมพ์อิน เลิฟต้องขอขอบพระคุณสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

ที่ได้ซื้อบท ประพันธ์นี้ไป  ณ โอกาสนี้ค่ะ