01/2555

ดารัณ จำเป็นต้องแต่งงานกับหญิงสาวที่เขาเข้าใจว่าเธอเป็นคนวางแผนฆ่า
ลูกเมียของตน ความเคียดแค้นชิงชังที่มีต่อเจ้าสาวทำให้ชายหนุ่มอยากจะ
ฆ่าเธอให้ตายคามือตั้งแต่คืนเข้าหอ แต่ยังก่อน!เพราะเขาจะทำให้คนแผนสูง
อย่างเธอค่อยๆ ตายทั้งเป็น ตายทั้งที่ยังมีลมหายใจ ในเมื่ออยากได้เขา
เป็นสามีนักละก็ เขาก็จะยัดเยียดความทรมานให้ จนต้องจดจำความเจ็บปวด
แบบที่ลืมไม่ลงเลยทีเดียว!!

ปีญาร์ สาวน้อยในวัยสดใสถูกชะตากรรมกลั่นแกล้งให้เธอต้องตกอยู่ใน
อุ้งมือมาร คืนวิวาห์อันแสนเจ็บปวดถูกเขากระชากความบริสุทธิ์อย่าง
ไร้ปรานี หญิงสาวต้องก้มหน้าปฏิบัติหน้าที่ภรรยาด้วยความชอกช้ำใจ
ยอมถูกทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่าให้สมกับความแค้นที่เขาตอกย้ำใส่หน้า
ทุกวี่วัน ร่างกายที่บอบช้ำจากแรงปรารถนาไหนเลยจะเทียบเท่ากับหัวใจ
ที่ถูกบดขยี้ด้วยความเกลียดชัง เธอรู้ตัวว่าผิด ผิดทั้งที่ไม่ได้เป็นผู้ก่อ
แต่ผู้พิพากษาอย่างเขามีหรือจะรับฟังเหตุผลจากจำเลยเช่นเธอ!!

“ปะ..ปล่อยก้อยนะ ก้อยเจ็บ”

เด็กสาวกลัวลนลาน ใจสั่น กายสั่นคล้ายจะสิ้นลม พยายามปัดมือ
หยาบกระด้างออกจากผิวกาย ทั้งทุบตี ทั้งฝากรอยแผลไว้บนเนื้อตัว
ผู้ชายใจร้าย หากแรงนั้นน้อยเกินกว่าจะทัดทาน เสียงร้องไห้คล้าย
เสียงขับกล่อม เสียงสะอื้นดั่งพิณพาให้สั่นไหว

“ดัดจริต!”

ใบหน้าคมแดงก่ำแนบใกล้ เสียงคำรามสะกดกลั้นชิดกาย ปีญาร์ผลัก
ใบหน้ารกครึ้มด้วยหนวดเคราหนีห่าง เบี่ยงตัวหลบแต่ไร้ผล

“คุณรัณ ปล่อยก้อยเถอะค่ะ ก้อยเจ็บ”

เด็กสาวเบือนหน้าหนี ทว่าหนวดเคราอันหยาบกระด้างที่กำลังสลักพิษร้าย
ลงทั่วกายไม่ยอมผละห่าง เธอพยายามปัดมือที่รุกเร้านั้นทิ้ง หากถูกตอบ
โต้ด้วยน้ำมืออันรุนแรงไม่แพ้กัน น้ำตาเม็ดโตร่วงดั่งสายธาร

“ก้อยเจ็บ”

“แต่ฉันเจ็บยิ่งกว่าเธอ!”