09/2554

‘ลดามณี’ ตั้งใจจะช่วยวิญญาณบรรพบุรุษให้หลุดพ้น แต่ดวงเธอดันตก จนโดน ‘ของ’ เข้า
สร้างความกังวลให้กับวิญญาณอย่าง ‘จอมกัญญา’ และ ‘ภีมเสน’ ผู้เป็นญาติผู้พี่ของเพื่อน
สนิทไม่น้อย

ถึงจะไม่ชอบลดามณี แต่ผู้ชายอย่างเขาก็ไม่อาจปล่อยให้เธออยู่ที่เรือนเขียวตามลำพังได้
และในเมื่อไม่ยอมกลับกรุงเทพฯ ก็ต้องเข้าป่าไปด้วยกัน!

“เอ่อ...ฉันเข้าใจนะ แต่ว่า...โลกมันหมุนไปทุกวัน จะให้คนอยู่แต่ในกระท่อม
ไม้ไผ่มันก็...ธรรมชาติเกิ๊น” ร่างใหญ่หันขวับ จ้องลดามณีเขม็ง
‘เอาแล้วไง ไม่น่าไปเถียงเลย เดี๋ยวได้งานเข้า’ เธอแอบกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
“เพราะคนส่วนใหญ่คิดแบบคุณไง คิดถึงแต่ตัวเอง ทำลายธรรมชาติไม่หยุดหย่อน
แล้วตอนนี้คุณเห็นรึยัง ผลจากการทำลายธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ตัดไม้ทำลายป่า
เพื่อสร้างเทคโนโลยีหรือไอ้ความเจริญทั้งหลายแหล่ เกิดภัยธรรมชาติมากมาย
ผู้คนเดือดร้อน ฤดูกาลเปลี่ยน อีกไม่นานหรอก โลกคงได้แตกเข้าซักวัน”

‘แต่หัวฉันจะแตกก่อน เพราะอยู่กับคุณนี่แหละ’ ใบหน้าสวยออกอาการเซ็ง
ลดามณีได้แต่เถียงในใจ เพราะสิ่งที่ภีมเสนพูดเป็นความจริงทุกประการ
ถึงเขาจะห่ามไปสักหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นผู้ชายที่ใช้ได้ ถ้าไม่นับเรื่องอารมณ์
แปรปรวนเหมือนวัยทองกับปากที่ไม่สร้างสรรค์ ภีมเสนคือผู้ชายที่หายาก
ยิ่งกว่ายากในสังคมปัจจุบัน