09/2554

“คุณถอยไปก่อนสิคะ พู่ทำอะไรไม่ถนัด”

หญิงสาวอ้อมแอ้มบอกเสียงสั่น เมื่อร่างกายสูงใหญ่แผ่ไอร้อนระอุแนบชิดกับแผ่นหลังบาง
ส่งผลให้เกิดอาการร้อนวูบวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มือไม้สั่นเทาจนยากจะควบคุม

“พูดง่าย แต่ทำยากจัง”

เขากระซิบข้างใบหูหอมกรุ่น ก่อนฉกปลายจมูกโด่งลงบนแก้มนุ่มด้วยอาการหยอกเย้า
หลอกล่อให้หญิงสาวเผยความขัดเขินบนพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง

“พ่อเลี้ยงคะ!”เธอท้วง เสียงหลง หัวใจกระตุกวูบ ก่อนจะเต้นตึกตักอย่างบ้าคลั่ง
“แน่ะ สอนไม่จำ ต้องทำโทษหนักๆ จะได้เข็ดหลาบ”
เขาบอก กลั้วเสียงหัวเราะ สอดแขนรวบเอวบางเข้ามาพิงอกแกร่งอย่างจงใจ
จมูกโด่งเริ่มไต่ไปตามใบหู พวงแก้ม และซอกคอของคนในอ้อมแขนอย่างถือสิทธิ
ชมพูนุช หลับตาปี๋ แทบจะกลั้นใจตายเสียให้ได้กับบทลงโทษชวนวาบหวามละลายใจของเขา

“ดะ...เดี๋ยว ค่ะคุณอัศ อะ...อาหารค่ะ พู่ต้องทำอาหาร”

หญิงสาว ร้องปรามตะกุกตะกัก ก่อนที่เธอจะกลายเป็นอาหารมื้อดึกแทนที่จะได้ทาน
อะไรรองท้องอย่างตั้งใจ