02/2555

คำก็ ‘ใจดำ’ สองคำก็ ‘ใจร้าย’ เรื่องที่เกิดขึ้นก็ไม่พูดถึง แถมฟื้นขึ้นมา
ก็ยังรวนเธอได้ตลอดอีกด้วย...เธอควรจะปล่อยให้นอนเจ็บอยู่คนเดียว
ซะให้เข็ด แต่ก็ทำใจไม่ดูดำดูดีไม่ได้ บทสรุปก็เลยลงเอยที่...ทำทุกอย่าง
ให้เขา ตามที่เขาต้องการ

“ผมเป็นคนป่วยนะ” คนเจ็บเอ่ยออกมาหน้าบึ้ง
“ป่วยใจหรือป่วยกายคะ” ไปรลิดาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ และดูจะ
เป็นรอยยิ้มแรกที่เผยออกมาด้วยตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมาหาเรื่องเธอ
“แล้วที่หักก็ขา ไม่ใช่มือ” คนเจ็บหน้าบึ้งขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ยิน
ผิดกับคนพูดที่ยิ้มมากขึ้นทั้งที่กำลังเจอศึกสองด้าน
“อ้าปากค่ะ”
“จูบก่อน”

คนเจ็บสั่งหรือว่าขอก็ไม่รู้ แต่หน้าตายๆ นั่นทำให้คนมอง
หมั่นไส้ได้ไม่น้อยทีเดียว ขณะที่สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าเรียว
สวยไม่วางตา...จ้องหน้ากันอยู่เป็นครู่ พยาบาลจำเป็นก็จำต้องวางช้อน
ในมือลงเมื่อสบสายตาดื้อดึงของคนเจ็บ แล้วก็ไม่รู้ว่าเธออุปาทานไป
เองหรือเปล่า เธอถึงได้มองเห็นว่าเขาเผยอปากรอเลยทีเดียว
ไม่มีเผื่อความผิดหวัง และดูจะมั่นใจมากๆ ว่าเธอจะต้อง ‘จูบ’ เขาแน่ๆ
แต่เขาก็คิดถูกนั่นแหละ...ถูกเสมอ เพราะเธอก็ไม่เคยขัดใจเขาสักครั้ง
ร่างบางโหย่งตัวขึ้นเล็กน้อย โน้มใบหน้าลงไปหาคนเจ็บขี้อ้อนแล้วก็เป็น
จอมป่วนของเธอในตอนนี้ แตะไล้เรียวปากกับริมฝีปากได้รูปสวยของเขา
บางเบาอ่อนโยน หากคนรอท่าอยู่แล้วไม่อยากได้แค่นั้น...ปากร้อนๆ ของ
คนเจ็บเปิดออก รวบกลืนเรียวปากอิ่มนุ่มเอาไว้ราวกับอดอยากหิวกระหาย
มานานเนิ่น ดื่มด่ำกับความฉ่ำหวานที่หาได้จากเธอแค่คนเดียวอย่างไม่รู้จักพอ
ก่อนจะปล่อยให้ปลายลิ้นนุ่มดุจกำมะหยี่เข้ามาโลมไล้ ซอกซอนไปทั่ว
ริมฝีปากร้อนระอุ แล้วก็สอดแทรกลึกเข้าไปในโพรงปากของเขา ตวัดวน
เป็นจังหวะอย่างรู้งาน ดูดดื่มกับความหวานล้ำ ดูดซับเอาลมหายใจของ
เขาไปจนแทบหมดสิ้น